2017

Wrocław, 17.12.2016

Przedświąteczny sobotni dzień. Spacer po mieście.

49 piętro

    Dzięki naszej przyjaciółce Kamili w piątkowy wieczór trafiliśmy na 49 piętro Sky Tower, najwyższego budynku we Wrocławiu. Zachodzące słońce świeciło nam w oczy, ale parę fotek udało się pyknąć :)

Wjazd windą trwa 51 sekund.

A potem widzimy Wrocław, Ślężę...

Most Rędziński...

Śnieżkę...

Rynek i okolice...

Stadion Miejski, Gądów i Kozanów...

Ostrów Tumski...

Wrocław Główny - dworzec PKP...

Kawałek Krzyków...

Gdzieś tam się czai Mieczysława...

Urząd Wojewódzki...

... Most Grunwaldzki...

Wrocławski Manhattan ( inaczej "sedesowce" ), po prawej Kredkę i Ołówka...

Renomę...

Halę Stulecia z Iglicą, wytwórnią filmową i Parkiem Szczytnickim...

Never say no to panda...

Greco

Pewien piątek. Wieczór marcowy.
Po załatwieniu spraw w banku, zgłodnieliśmy. Zrobiliśmy więc najazd na "Greco". Drugie podejście, ponieważ pierwsze było nieudane: brak miejsc. Jak to?

Miałam ochotę na tzatziki i pitę. Mój mąż zapałał chęcią na owoce morza. Musiałam polec:).
Po kilkuminutowej dyskusji wybraliśmy praktycznie same przystawki, ale pan kelner zachęcił nas do wybrania "uczty dla dwojga". O dziwo wygląda na to, że ogarnął nasze chaotyczne zamówienie:)

 

Osobiście nie jestem wielbicielem owoców morza, ale gumowate kalmary smakowały mi jak nad Morzem Śródziemnym:). Potrawy miały smak. No pomarudzę: sos do krabów był z butelki, ale cóż.... Wrocław to nie Grecja. 

"Uczta dla dwojga" była obfita. Nie jest to kuchnia jaką pamiętamy z Rodos, ale jest smacznie, obsługa miła, ceny przystępne.

Meg

Bar Vega

   Ostatnimi czasy w oko wpadł nam chyba najstarszy bar wegetariański we Wrocławiu. I podobno pierwszy w Polsce. „Hańba nam” jak powiadają ulubione pingwiny z kreskówek męża, nigdy tam jeszcze nie zawitaliśmy, a podobno warto. Nadrabiamy tę klęskę w łatwy sposób wybierając się wprost w osławione  miejsce. 

    Zaraz po wejściu rzuciła nam się w oczy kolejka dosyć sporych rozmiarów i mała ilość wolnych miejsc, zarówno w lokalu jak i przed ( super, że stoliki wystawione są na zewnątrz).  Nic to, dużo ludzi, więc zapewne jedzenie musi być dobre. Hołdujemy „zasadzie nie odwiedzać miejsc gdzie wionie pustka”, ponieważ zazwyczaj jest mało, smacznie i nieciekawie. Nie w Barze Vega:), tu jest kolorowo, gwarno i wesoło. A więc ustawiamy się w kolejce; jest spora, a więc i czasu sporo mamy na wybór potraw. 

   Powoli posuwając się do szczytu kolejki wpatrując się w ciasta mąż stwierdza, że nie wyjdzie jeśli nie dostanie sernika, a właściwie tofurnika. Wybór potraw jest spory, ale decydujemy się właściwie na klasykę, nie komponujemy, wybieramy gotowe zestawy, które wyglądają dla naszych głodnych, spragnionych oczu na najbardziej apetyczne. Mąż, który na co dzień nie jada ziemniaków, rzuca się na zestaw z ziemniakami, do tego zraz wegetariański oblany apetycznym sosem grzybowym i surówka z marchwi. Oczywiście nie odchodzi od kasy, do chwili kiedy w jego ręce nie wpadnie tofurnik. Ja wybieram rozsądniej: obserwuję potrawy i klientów, szukam typowej potrawy, która mogłaby określić sławę lokalu i wybieram również zestaw, ale oparty na kaszy gryczanej i wspaniale wyglądający kotlet z szpinakiem, do tego surówka z białej kapusty, która wygląda zachęcająco i eksperyment w postaci cola Ubuntu i Mate Cola. Nie piliśmy ich wcześniej, a ciekawość zwyciężyła nad naturalnymi sokami które mamy na co dzień w naszym menu.

   Dostajemy jedzenie, ceny są zachęcające: za całość zapłaciliśmy około czterdziestu kilku złotych (dania dla dwóch osób z napojami i deserem męża), jest nieźle, super wygląda i zachęcająco pachnie.

Dopadamy do wolnego stolika i rozpoczynamy degustację nie bardzo zwracając już uwagę na otoczenie. Jedzenie jest smaczne i w dużej ilości. Troszkę za mało przypraw, ale za to świeże i pachnące oszałamiająco. Porcja męża znika w błyskawicznym tempie; nie pozwolił mi nawet spróbować swojej potrawy, po jego rozmarzonych oczach wnioskuje że było niezłe. Dopadam ciasta zanim pochłonie w całości. Nie przepadam za sernikami, ale to ciasto ma przyjemną fakturę i naprawdę niezły smak. Uszczknęłam jedynie kawałeczek,  niestety muszę oddać, ponieważ mąż już zaczyna zdradzać objawy wściekłego wilka i za chwilę zacznie na mnie warczeć. Kasza gryczana jest ok ( dużo jej było i nie ogarnęłam całej porcji ), surówka z kapusty bardzo dobra, ale to kotlet szpinakowy rządzi:). Eksperymentalna cola w smaku bardzo sympatyczna, zdecydowanie mniej słodka niż oryginał, ale to efekt wyłącznie na plus. Wytaczamy się z baru zadowoleni i najedzeni, spokojnie będziemy się tam pojawiać, aby sprawdzić resztę smakołyków serwowanych w menu. Możemy polecić to miejsce i potwierdzić jego dobrą sławę:  jest pysznie i sympatycznie.

   Acha, pragnę szczerze nadmienić, że po posiłku jednak nieco się rozejrzałam. Moją uwagę przykuły: wyeksponowane cegły, boazeria ze starych mebli, świetliki, książki na półkach, stół społeczny z pięknymi lampami nad nim wiszącymi, kawałki balustrad zmienione w parawan, a przede wszystkim stare (wyglądające na przedwojenne) płytki tworzące przepiękną dekorację na ścianach tuż przy podłodze.

Bar Vega, ul. Sukiennice 1/2, wejście od Rynek 27a, Wrocław

Dworzec Główny we Wrocławiu

W latach 2002-2004 korzystałam z niego często, wsiadałam i wysiadałam. Widząc go płakałam z radości i ze smutku. Witałam się i żegnałam. Wówczas był brzydki, śmierdzący i trudno było odkryć chociaż malutki element jego uroku.

Moja pierwsza wizyta we Wrocławiu: styczeń 2002, wyszłam na hali dworca i na przystanku czekałam na tramwaj linii 17, zimno, szaro, ciemno, ale wtedy pomyślałam, że jak mam mieszkać w innym mieście niż moje miasto rodzinne - to musi być Wrocław. Taaaak: słowo "musi" w moim słowniku występuje!

A dworzec musiał być wyremontowany! I został wyremontowany:)

Dworzec Główny, zaprojektowany przez niemieckiego architekta Wilhelma Grapowa, urodził się w 1857 roku. W latach 2010-2012 przeszedł odmłodzenie, które śledziłam na blogu Andrzeja Ziemiańskiego http://www.wroclawnowyglowny.pl/blog

Różni się od tego, co zapamiętałam, dopiero dzisiaj kupując bilet na poniedziałek trafiłam na dworzec ponownie. I wcale nie płakałam z rozpaczy:)

Po wyjściu z dworca:

Dobry wieczór we Wrocławiu!